Huisdieren adopteren

Wel of geen huisdier adopteren uit het asiel? Dat is de vraag die ik mezelf inmiddels al bijna 2 jaar geleden afvroeg. Eigenlijk was de keuze snel gemaakt, ik wilde een huisdier. Aangezien ik zelf nog op school zit en dus niet genoeg tijd had voor een hond (wat ik heel erg jammer vond want ik ben altijd een enorm grote fan geweest van honden), koos ik voor een kat.. Ik liep geheel vrijblijvend het asiel in, ik verwachte toen nog dat ik in een grote kamer vol zielige katten zou belanden, maar dit was niet wat er gebeurde. De medewerkers van het asiel gingen mij vragen stellen om een idee te krijgen van mijn situatie en hoeveel ik van katten afwist. De persoonlijke vragen verbaasde mij een beetje, ik had verwacht dat ik naar binnen zou lopen en naar buiten zou gaan met een kat. Achteraf bedacht ik mij dat dit juist een heel goed systeem is, hierdoor kunnen mensen met verkeerde bedoelingen nooit zomaar een huisdier adopteren.

Na alle vragen die mij gesteld werden door het asiel, besloten zij dat het het beste zou zijn voor mij om een kitten te nemen. Aangezien hij vaak alleen zou zijn omdat er overdag niet de hele dag mensen waren, besloten we om 2 katten te nemen. We noemden ze Eros (wit & zwarte kat) & Melas (zwarte kat). Het waren broertjes van elkaar, gevonden in een huis samen met nog 20 andere katten.  Ze waren 8 weken ook toen wij ze voor het eerst zagen, heel mager waren ze toen nog wel, maar sterk genoeg om bij hun moeder weg te mogen. Hoe ze behandeld zijn in de eerste weken van hun leven zal altijd de vraag blijven.
In het begin was Melas heel erg bang voor ons, Eros was ook heel erg voorzichtig maar hij kroop meteen tegen mij aan. Vanaf dat moment wist ik dat Eros en ik een goed koppel zouden worden en dat gevoel was helemaal correct. De eerste paar dagen in hun nieuwe huis waren ze heel erg nieuwsgierig maar alsnog waren ze ook heel erg bang. Ze gingen zich steeds verstoppen voor ons en ons bekijken in de hoop dat wij het niet doorhadden.
Het duurde enkel een paar dagen totdat ze ons helemaal vertrouwde. Dit ging veel sneller dan ik verwacht had, ik verwachte namelijk dat ze een paar weken nodig hadden om zich helemaal thuis te voelen. Ik denk dat dit er vooral ook mee te maken had dat ze nog erg jong waren en dat ze niet alleen waren, want ze hadden altijd nog hun broer. Nu was het hun tijd om echt de kitten uit te hangen, het moment waarop ik erachter kwam waar het woord “kattenkwaad” vandaan kwam. Overal door het huis werd er gerend en gespeeld en als ze moe waren kwamen ze bij ons gezellig op de bank liggen. Ook ons konijn was geen enkel probleem, ze waren er wel heel benieuwd na en tikten met hun pootjes op zijn hoofd. Maar bang zijn of aanvallen? Nee, dat deden ze niet.

Ze groeiden samen op en werden puberende katers. Melas (die in het begin ook al flink zwaarder was dan eros) werd steeds zwaarder, terwijl Eros steeds op hetzelfde gewicht bleef zitten. Ik begon mij zorgen te maken, de dierenarts had namelijk een hartruisje bij Eros gehoord toen hij nog heel jong was. Zou dit toch invloed hebben gehad op zijn groei? Ik weet het niet. Maar hij is nog altijd een hele magere kleine kat, die voor de rest volledig gezond is. Want ook zijn hartruis werd niet meer gehoord door de huisarts, dat was een grote opluchting.

Ondanks dat de broers toch wel regelmatig ruzie hadden, sliepen en knuffelden ze altijd samen. Ze hadden een echte broerrelatie. Na een tijd besloot ik te verhuizen, maar hoe ging dit nou verder met de katten? Eros was inmiddels echt “mijn” kat geworden, terwijl Melas echt de kat van mijn zus was. We vroegen advies aan de dierenarts, zij vertelde ons dat het geen probleem was om de katten uit elkaar te halen en ze er hoogstens alleen de eerste paar weken/dagen last van zouden hebben.

Eros had er inderdaad de eerste paar dagen last van, hij krabde aan spiegels en miauwde naar zijn eigen spiegelbeeld. Ik denk dat hij dit deed omdat hij zijn “grote broer” mistte. Inmiddels is hij helemaal opgebloeid. Vroeger was hij echt en hele verlegen kat, maar inmiddels is hij zelfs een tikkeltje brutaal. Hij is  erg aanhankelijk en vind het vervelend als ik wegga. Dan gaat hij naar me miauwen en me aantikken met zijn pootje. In de avonduren gaat hij altijd opzoek naar een warme buik waar hij tegenaan kan liggen, want alleen slapen, nee dat doet Eros niet.

Kortom,

er is geen enkel moment geweest waarin ik spijt heb gehad van het adopteren van deze wondertjes!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s